Nergis Kokulu Anılar

Her yıl bu günlerde mis kokulu nergisler açınca hüzünlenirim..

Dünyanın  en  pahalı parfümlerini  kıskandıran o enfes koku benim yüreğimi sızlatır.. Kokladıkça  içimde ince  bir  hüzün  özleme  dönüşür,  yıllar  öncesine alır  götürür beni.

Henüz  yeni evliyiz.  Dağ başı diyebileceğimiz  bir yerde, bir baraj inşaa ediliyor.  Şantiye yakınlarında küçük  bir yerleşim yeri oluşturulmuş.  İşçiler ve teknik personelin aileleri ile yaşadıkları  bir yer. Lojmanlarda  oturan ailelerin çocukları için bir de prefabrik okul yapılmış. İşte biz de eşimle o okulda  öğretmenik yapıyoruz. Bize de o minicik  60 metrekarelik  lojmanlardan biri  verildi, ilk evimiz, ilk yuvamız…

Eşimin ailesi  15-16 km  uzaklıkta çok  şirin bir köyde yaşıyor. Bir hafta sonu sabah uyanmakta  acele etmediğimiz için epeyce geç kalktık. Öğleye yakın bir saatte kim  bilir hangi nedenle  dışarı çıkınca, kapının önündeki  bir kaç basamaklı  taş merdivende eşimin babasının  oturduğunu  gördüm. Elinde  bir demet nergisle bekliyordu. O  anki  mahcubiyetimi,  üzüntümü  anlatamam..
”Babacığım,  siz ne zamandan beri bekliyorsunuz? Neden zile basmadınız?”  deyince,
 o  asil  gülümsemesi ile yanıt verdi:
”Ben biraz erken davranmışım, sabah sabah rahatsız edececeğim diye hayıflandım  ama  görmeden  de  dönüp gitmek istemedim, bekledim” dedi..
Belli ki  barajda çalışan bir  köylüsü hafta sonu mesaisine  gelirken, ”amca  seni de götüreyim, çocuklarını görürsün” demişti..

O  gün  birlikte  bol  bol sohbet edip güldük, eğlendik. Akşam üzeri  çok ısrar ettiğimiz halde evimiz çok küçük diye yatıya  kalmadan gitti.  Diğer  akrabalardan  duyduğuma  göre  benim  ısrarla kalmasını istememden  sonsuz  mutluluk  duyarmış..

Nergis mevsimi  boyunca köyden  demet  demet nergislerim  gelirdi. Ben  de   ”babacığımın nergisleri” diye  sevip koklardım.

Ölümü  de  kişiliğine yakışır  şekilde oldu.  Bir  cuma  günü  namaza gitmek üzere hazırlanırken  fenalışıp  kalp krizinden vefat etmiş. Yanında bulunan farklı kişilerden duyduğuma  göre o  gün bir kaç kez  ”küçük gelinimi çok özledim” demiş.  Ben  de seni özlüyorum babacığım..
Yaşamı boyunca hiç kimseyi incitmemiş  olan  bu  zarif,  ince  ruhlu insanı çok özlüyorum. Huzur içinde uyusun.

Reklamlar

Yorum bırakın

Filed under Anılar, Yaşamdan

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s