Daily Archives: 10 Nisan 2017

Özlenen Bahar Geldi

Bizim buralarda bahar bir vardır, bir yoktur. O yüzden ”Bir varmış, bir yokmuş”  diye başlayan masallar gibi büyülü, renkli ve inanılmazdır…

Kış boyunca özleyip hasretini çekersiniz. Öyle bir gelir ki; renkleri, kokuları, sesleri ile gözünüzü gönlünüzü şenlendirir.
Ne var ki
daha güzelliklerine doyamadan, takvimler yazı göstermeden bunaltıcı sıcaklar başlayıverir.

 Şu an buralarda bahar kırlarda, ormanda ayrı güzel, bahçede bir başka güzel.. Size bu satırları bahçedeki açık mutfakta, yemek masasının üzerinde yazıyorum. Hemen sağımda mor ve beyaz Bodrum papatyaları koca gözler gibi gülümsüyorlar. Az ötedeki andız ağacının dallarında onlarca serçe şakıyor.  Havada hoş bir esintinin taşıdığı portakal, limon çiçeği kokuları var.  Sardunyalar coşmuş durumdalar. Güllerin hepsi tomurcuklarla dolu. Gazanyalar görsel bir şölen sunuyorlar. Beyaz Allisiumlar yeşil çimlere doğru  küme küme akıyorlar sanki. Yıldız çiçekleri de açtılar. Hele bir koyu pembe beyaz çizgili var ki… Kısacası bahar tüm güzelliği ile teşrif etti.

 Baharın gelmesi ile  patililerimiz de  bahçeyi tercih ediyorlar.

Bu papatyalar doğanın bize armağanı.  Yürüme taşlarının arasında kendiliğinden çıktılar.  Bahçıvana sıkı sıkı tembihledim. ”Bir tanesini bile  ziyan etme” diye.






Son olarak sizlere, aramıza yeni katılan Kara’yı tanıtmak istiyorum. Kara bize sokaktan geldi. Bizim köpek kızlar ve Minik onun varlığına aşırı tepki gösterip avazları çıktığı kadar havladıkları için çareyi, ona bitişikteki boş evin bahçesinde bakmakta buldum. Ev sahipleri yazları geliyorlar. Yine de izin aldım.  Bu arada yan evde tadilat başlayınca bizimkiler havlasa da bizim bahçeye, Badem’in  kulübesine yerleştirdim. İki gün önce kısırlık operasyonu geçirdi. Aşıları yapıldı. Yalnız, bu kara kızın inanılmaz iyi huylu bir köpek olduğunu gördüm. Meğer ben bizim delilerden neler çekiyormuşum.. Kara’cık, sanki eğitim almış gibi tasmaya hemen alıştı, bütün komutlarıma anında uyuyor. Yürüyüşlerde tasmasını çıkarınca, bir an bile yanımdan ayrılmıyor. Hiç havlamıyor. Her fırsatta mutlu mutlu kuyruk sallayıp gözlerimin içine bakıyor. İşte böyle dostlar. Veterinere çok güvenilir bir aile çıkarsa Kara’yı yuvalandıralım dedim ama  bu kız çok ama çok özel bir köpek.  Nasıl ayrılırım bilemiyorum.

Bugün sanki sizlerle hasret giderir gibi uzun uzun yazdım. Umarım sıkılmadan okunmuştur yazdıklarım. Hepinize  esenlikler ve güzelliklerle dolu günler diliyorum. Begonvilli Ev’den sevgiler, selamlar.

Yorum bırakın

Filed under Antalya, Bahçem, Begonvilli Ev Halleri, Can Dostlarım, Hayvan Sevgisi ve Hayvan Hakları, Hobilerim, Uncategorized